Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Amanda?
Que fas?
Pois non podía durmir
e, como sabes, foi un ano horrible para os dous,
e parece que traballo todos os días sen darme conta.
E ti estás sempre preocupado polo teu traballo
polos recortes de presuposto. Así que esta mañá
aluguei unha casa preciosa na praia.
Foi un roubo, e iso que estamos case en tempada baixa.
Espera, estás facendo a maleta?
Si. Xa me adiantei.
Espera. Non entendo.
Para cando a alugaches?
Para hoxe.
Se facía a reserva
e as maletas, non habería motivos para non ir.
Ah, e impriminche o chisme ese da páxina web.
Telo xunta o café. Como a ti che gusta.
Non quixen espertar os nenos, non lles fixen a maleta.
Pero, a verdade, creo que lles vai entusiasmar.
Entre ti mais eu, unhas vacacións sempre prestan.
Sobre todo cos rapaces. Hai tempo que non o facemos.
Pero axúdame a entendelo. A ver, por que hoxe?
Esta mañá, cando non era capaz de durmir, vin aquí.
Mirei o amencer
e vin toda esta xente
que comezaba o día con tenacidade e ímpeto.
Un esforzo para...
chegar a ser algo.
Cambiar este mundo.
Sentíame afortunada de ser parte diso.
Pero logo lembrei...
como é o mundo en realidade.
E deime conta de algo moi acertado.
Odio a puta xente.
UN FILME DE SAM ESMAIL
"Deixar o mundo atrás". Iso é o que poñía no anuncio da casa.
Xenial! East Hampton, non?
Non, é unha pequena vila preciosa. Creo que lle chaman casarío.
Imaxina o preciosa que é.
Está moito máis preto de Nova York e aínda así está lonxe de todo o mundo.
Parece xusto o que necesitas agora.
Logo de responder unhas preguntas da conta Confictura.
Por favor? Porfa?
Foi un peido?
Archie, déixaa.
Tanto me ten que botase un peido, pero que non minta.
Temos a súa despedida de solteira.
Si. Síntoo, esta atracción pecha.
Si, xa. Claro.
Papá, cando volvamos
podemos ir ver a cafetería de Friends?
Creo que non existe de verdade, rula, é un estudio.
SAÍDA 76 POINT COMFORT
Carreira á piscina.
PRIMEIRA PARTE A CASA
Ai, que bonita.
É preciosa.
BENVIDOS Á CASA
Parece que aquí temos bebida de calidade.
Pon que non é para nós.
Intenteino.
O contrasinal da wifi é un libro.
O dono debe ser un friqui da ciberseguridade.
Os rapaces están contentos.
Vou coller as cousas ao coche.
Cando acabes, vou ir á vila por algo de comida.
MERCADO DE POINT COMFORT
Intenta o terceiro hit.
E seguen adiante.
Non é meu. Xúrocho, non é meu.
Tranquilo, compreino eu.
Sei que che gusta fumar ao tapado.
Xa que estamos de vacacións...
Quero que o pases ben, pero que non te vexan os rapaces.
Vale. Eh, eh.
Ocórreseme outra forma de pasalo ben.
Non?
Temos 15 minutos antes de que pidan ir á praia.
Chega ben.
BENVIDOS AO PORTO DE CHARLESTON
Crema de sol?
- Si. - Si.
A praia case para nós sós.
Mira ese barco.
Que grande.
TAYLOR UNHA FOTO ADXUNTA
LOCALIZACIÓN
Mamá, Taylor envioume a súa localización.
Mira a ver se a súa casa está lonxe.
Ti mira. Dixeches que se cadra podiamos ir, non? Podemos?
É en Sag Harbor, está a unha hora polo menos.
Achégase.
- O que? - O barco.
Xa, que bonitura. Parece un petroleiro.
Haberá un porto por aquí. Lin en The Atlantic
que Nova York ten un dos portos naturais máis grandes.
Estás ben, Rose?
Creo que o barco vén cara a nós.
Como, rula?
Clay?
- Clay. - Dime.
Vaia. Si que se achega.
É un problema.
Non creo. Vai parar. Ten que parar.
Non?
Esperta. Archie, veña, axúdanos a recoller.
Xa marchamos? Por que?
Hostia puta.
Archie, vamos.
Vamos!
LEÓN BRANCO
Veña, sigan andando.
Perdoe, axente, sabe que pasou?
Houbo moitos encallamentos
polo sistema de navegación. Teñen que seguir andando.
Sigan andando.
LEÓN BRANCO
Un Starbucks.
Quero ler que pasou na praia, pero a wifi non vai.
Haberá que reiniciar o encamiñador?
Aí non te podo axudar. Ti es a experta en informática.
A televisión tampouco funciona. Intentei poñer o partido e non hai sinal.
Apetéceche hamburguesa hoxe?
Si, non está mal.
Mentres, os rapaces seguen coma se nada,
como se o que viron fose dunha serie.
Xa van polo seguinte capítulo.
Clay.
Ven, mira.
Vaia.
É un bo presaxio. Ver cervos.
Segundo a mitoloxía mesoamericana.
Vasme axudar?
Eh, si. Si, vouche axudar.
SEN INTERNET COMPROBAR CONEXIÓN
- Non collas a do medio. - Si, vou coller a do medio.
Porque así éche máis difícil. Non é o propósito da miña vida?
Vas coller máis? Enche a miña.
Vale, pero eu non quero máis. Necesito auga,
ou mañá vou ter unha resaca da hostia.
Recordas a estudante á que lle publicaron un libro o ano pasado? Maria Miller?
Pois quere que lle escriba o prólogo do seu segundo libro.
Xa sabes que di que son unha grande inspiración.
Nunca sei se consigo algo co alumnado
e logo pasa algo así.
Escoitaches iso?
O seu segundo libro estuda
como os medios de comunicación son unha escapatoria e un reflexo.
É unha contradición que consegue compaxinar.
Hai alguén.
Colle un bate.
- Un bate? - Si.
Por que ía ter un bate?
Perdoade. Ola?
Seguro que non é nada. Ocúpome eu.
Sabes que? Colle o móbil.
Por se acaso.
Sinto molestar.
Boas. Ola.
- Sinto molestar. - Por se non o sabías.
Podo axudarvos?
Sei que non son horas de vir petar á porta.
Levamos un anaco pensando se petar na porta principal
ou na do lado.
Eu dixen de petar na do lado porque é de cristal
e así podiades vernos porque...
Ti debes ser Amanda.
Amanda Sandford, non?
Coñecédesvos?
Non, aínda non nos vimos en persoa.
Son G.H. G.H. Scott.
George. É George. É o nome que ten no correo.
Ai, perdoade. Esquecíame.
Por iso prefería a vida antes de Internet,
porque falariamos por teléfono, recoñecerías a miña voz
e saberías que é a nosa casa.
Como?
É a nosa casa. Son o George co que intercambiaches correos.
Xa, lembro o nome, é que...
É a vosa casa?
Perdoade, podemos pasar?
Si, claro. Pasade.
Si. De súpeto vai frío.
Sei que vos debe parecer raro
que aparezamos aquí sen avisar.
Iamos chamar, pero os móbiles non funcionan.
Si, o meu móbil está fóra de servizo.
Parece que dicimos a verdade.
Ola. Son Clay.
- Ruth. - Ola.
- De novo, son G.H. - G.H.
- Un pracer. - Igualmente.
Por que non nos sentamos?
E falamos.
Os rapaces dormen.
Non me preocuparía. Archie non esperta nin cunha bomba.
Vamos á cociña.
Hoxe vimos a Orquestra Sinfónica no Bronx. Fostes?
Non.
Os seus concertos son únicos.
Está na xunta da Filharmónica.
Anima a todo o mundo a que se interese pola música clásica.
En outras palabras, son unha filla con sorte.
Podo coller un vaso de auga?
Claro. Sírvete.
Iamos de camiño á casa, en Nova York.
E pasou algo.
Unha apagada.
Unha apagada?
As luces parecen funcionar ben.
Xusto, claro, e... pensamos...
Con todo o que estará pasando en Nova York, non queriamos...
Vivimos nun piso 14 e non pode subir andando polo xeonllo.
Os semáforos non van.
De irmos, estariamos seis horas nun atasco.
Houbo unha apagada e decidistes vir ata aquí?
Coñecemos a estrada. Nin sequera o pensei.
Ao ver as luces acesas, mirei a Ruth...
E dixo que estariamos mellor aquí.
Xa sabedes, na súa casa.
Espera. Queredes quedar aquí? Estamos nós.
Dadas as circunstancias, pensamos que o entenderiades.
Claro, si, é que...
O que quere dicir é que o entendemos, claro...
Sei que é unha sorpresa, pero se nos deixades quedar...
Porque, de novo...
Xa sabedes, é coma...
A nosa casa.
O que quere dicir é que queriamos estar a salvo.
Estamos de vacacións.
Clay, Amanda, podemos reembolsarvos todos os cartos.
Queredes que marchemos?
Son as tantas. Os meus fillos están durmindo.
Vindes falando dun reembolso.
Vou chamar a empresa. Non creo que poidas facer isto.
Ten que haber un número...
Non é necesario.
Por que non?
Porque non dicimos que debades marchar.
Poderiamos reembolsarvos o 50 % do que pagastes.
Hai unha suite abaixo para invitados.
Abaixo?
O 50 %?
Temos que revisar os termos e condicións.
Temos que atopar o encamiñador da wifi.
- Conéctoo ao móbil. - Hai que reinicialo.
Os móbiles non funcionan, Clay. De que vai valer iso?
Creo que non funciona Internet...
Mirade. Síntoo.
É que non me sinto cómoda nunha casa con...
xente que non coñezo.
É unha apagada. Pasará nun par de horas.
Podo?
Tiña que facerlle caso á miña muller e etiquetalas.
Agora si.
Podo darvos mil dólares por esta noite.
Iso cobre case a metade do que pagastes.
Son mil dólares.
Estaremos agradecidos.
Mañá saberemos algo máis e xa solucionamos todo.
Ademais isto non funciona.
De todas formas, é unha noite, é...
Temos que falar en privado.
Imos falar no outro cuarto, vale?
- Impórtache se me sirvo unha copa? - Claro, coma se...
Si.
- Por que lles dixeches que podían quedar? - É unha apagada.
Cres que menten?
É unha rapaza e o seu pai, parecen inocentes.
Son estraños.
Presentáronse.
Petaron na porta na metade da noite.
Preferías que entrasen?
Déronme un bo susto.
Pois creo que eles tamén están asustados.
Non cres? Non sabían que máis facer.
Teño unha idea: ir a un hotel.
Esta é a súa casa, xa o repetiu a rapaza.
Non lles pedimos probas. Non escoitei o coche. Ti si?
Non, pero vai vento. Se cadra non o oímos.
Ou achegáronse en silencio.
Ou se cadra temos que calmarnos.
Perdoa, é que... Non parece a súa casa, de verdade.
A xunta da Filharmónica?
Non sei. Paréceme todo un engano.
Queren quedar aquí? Con nós?
Esquécete. Eu non podería durmir con estraños na casa.
Rose está ao final do corredor. E se entra ao calado...
Nin quero pensalo.
Nin cres que quixese abusar de Archie.
De que falas?
Eu só digo que non me gusta como pinta isto, vale?
Vén aquí porque non quere subir unhas putas escaleiras?
Non me fodas, parece improvisado.
E se é un calote?
E se a apagada e o que sexa só é unha parte da historia?
Non o inventarían.
Por iso os móbiles e Internet non funcionan.
E ademais tiña as chaves.
Abriu o armario das bebidas, lembras?
E que se ten as chaves?
Se cadra el é o milmañas e ela a ama de chaves.
A ama de chaves sempre sabe onde están os cartos.
E estaba de costas. Se cadra rompeuno.
Non vexo que pode ganar ao darnos mil pesos.
Por que queres crerlle a todo o mundo menos á túa muller?
Está pasando algo, non me fío deles.
Creo que son boa xente asustada que necesitan onde pasar a noite.
Vou baixar e vou falar con eles,
e se non me dan boa sensación, vou dicir: "Non.
Non estamos conformes con este acordo."
Vale? Pero se todo vai ben, que queden.
Oxalá confiase coma ti.
O meu cóctel de autor. Fágoche un se queres.
Vale, tomo unha copa.
Non o toquei, para ti.
Vaia, grazas.
E ti, Amanda?
Que leva exactamente?
É un cóctel caralludo.
Próbao, amor. Vaiche encantar.
Paso.
Necesito tomar o aire.
É unha casa preciosa.
Encántanos. Que ben que a vos tamén.
Canto levades aquí?
Comprámola hai case 20 anos.
A estas alturas xa é o noso lar.
Ou un lar lonxe da casa.
Restaurámola hai uns cinco anos. Tivemos un bo contratista.
Moitos detalles foron idea súa.
E onde vivides en Nova York?
Vivimos en Park, entre a 81 e a 82.
E vós?
Brooklyn. Sunset Park.
É Park Slope máis ben.
Ah, que ben.
É onde todo o mundo quere vivir, e é económico.
Creo que Ruth mirou de ir para aí
cando quería independizarse.
E a túa muller? Preocúpache que ela estea en Nova York?
Está nunha viaxe de traballo en Marrocos.
É marchante de arte, viaxa moito.
O seu voo chega mañá pola mañá.
Podo ver o teu carné?
Ai, Amanda.
É xusto preguntar.
Es un estraño que aparece de noite
e os meus fillos están arriba.
Claro. Enténdoo.
Vale...
Non me vas crer, pero...
deixei a carteira no peto do abrigo, co que entrei no concerto.
Co escándalo debino esquecer alí.
Dixeches que soubeches da apagada de camiño á casa.
Isto é unha emerxencia nacional.
Todas as emisoras de radio e televisión suspenderán os seus programas.
Pois parece que fixestes ben ao non ir a Nova York.
Será un desastre.
ALERTA NACIONAL
A ver, só é unha apagada.
Unha apagada significa algo.
Podería ser algo, un sinal de algo máis grande, coma terrorismo
ou a bomba coa que dixeches que o teu fillo non espertaba.
Ruth.
Deberiades quedar aquí esta noite.
Mañá xa aclararemos todo.
Vese todo distinto á luz do día.
Supoño que os tópicos de autoaxuda teñen algo de certo.
É incrible que quedemos no soto.
Que imos facer maña? A súa coada?
Durme na cama, eu quedo no chan.
Hai que botalos de aquí.
Asustándoos non o conseguiremos.
Teñen que pensar que todo vai ir ben.
Vai ir todo ben, non si?
Que pasa? En que pensas?
O teu cliente non che dixo nada máis, non?
Non ten sentido falar disto ata sabermos máis.
Iso penso.
Isto é unha emerxencia nacional.
Todas as emisoras de radio e televisión suspenderán os seus programas.
Isto é unha emerxencia nacional.
Todas as emisoras de radio e televisión suspenderán os seus programas.
Ela estábanos fodendo.
A rapaza estaba fisgando.
Non o tomes tan a peito.
Creo que non aguanto máis sarcasmo.
Nin aínda que sexa a súa casa.
Segues con iso?
Non teñen nin unha foto nas paredes.
Nin unha foto da voda da suposta muller que é marchante de arte
ou da nena malcriada de bebé. Pénsao.
Seguro que as quitan cando alugan a casa pola súa privacidade.
Danme que pensar.
Por que non dixeches nada do que pasou na praia? O barco.
Era un petroleiro.
E por que non llelo dixeches?
Non sei. Xa me parecía abondo.
E ti?
Tiña medo.
Medo de que?
De que confirmase algo.
Todas as emisoras de radio e televisión suspenderán os seus programas.
Isto é unha emerxencia nacional.
Todas as emisoras de radio e televisión suspenderán os seus programas.
ÚLTIMA HORA CIBERATAQUE EN TODO O PAÍS
SEGUNDA PARTE A CURVA
Mamá.
Rosie. Rose.
Mamá, teño dous problemas. Un: ía ver o final da serie de Friends,
pero non me funciona o Internet no iPad.
Intentei velo na televisión porque lin que...
Como se chama cando poñen o mesmo unha e outra vez?
Repeticións.
E por que o fan?
Non o sei, Rosie. Daquela estabamos aburridos.
Escoita, á televisión pásalle algo. Avariouse.
Ese é o segundo problema. Arránxao, por favor.
Dáme moita ansiedade non saber como vai acabar.
Non cres que o tomas moi en serio?
Non é xusto. Estamos de vacacións.
Papá di que nas vacacións podemos ver a tele cando queiramos.
Vale. Un: eu non dixen iso,
e dous: papá aínda está durmindo.
Espera no salón, xa vou.
A COSTA ESTE DOS EUA SOFRE UNHA APAGADA DA LUZ
HACKERS DETRÁS DO CORTE DA LUZ
Clay.
Esperta. Mira.
- Non hai nada. - Que?
- Estaba aí. - Seguro? Que dicía?
Claro que estou segura.
Había catro noticias.
Dúas da apagada e unha que dicía que o corte da luz foi obra dos hackers.
- Hackers? - Si.
E unha dicía: "última hora", pero eran símbolos raros.
Sen palabras, letras aleatorias.
Hackearían a rede móbil?
É unha pregunta? Pregúntasme a min? Eu que cona sei.
Por que non te inmutas con todo isto?
Esqueciches que seguen na nosa casa?
Confiei en ti nisto.
Vou ir á vila.
Vou á tenda comprar un xornal
a ver se hai alguén que saiba algo máis.
Vale? Xa me encargo eu.
E ese coche?
Parece caro.
Vamos almorzar.
Escoita, rula, falando do coche.
Onte á noite, dúas persoas,
os Scott, tiveron que vir aquí.
Houbo...
Tiveron un problema e non estaban lonxe, así que viñeron.
Pero de que falas?
Vou tomar ese café.
Estáballe falando dos Scott.
- A tele non funciona. - Amodo, rula.
Pódela arranxar?
Si.
Vale, agora é ruído estático. Onte á noite era todo azul.
- A saber que significa. - Que?
Mira, ves?
Non, non funciona.
Xa vexo. Podes reiniciala ou algo?
- Ou subir ao tellado? - Ninguén vai ao tellado.
Eu desde logo non subo ao tellado.
Vale? Pero logo vou ir comprar
e se cadra atopo algo que poida valer.
Unhas antenas da televisión ou algo así.
De que van valer as antenas?
Bo día.
Podo tomar un café?
Sírvete. Xa sabes onde están as cuncas.
Esta mañá saíronme unhas noticias no móbil.
- Funciónache o móbil? - Non.
Deberon chegar pola noite, e logo desapareceron.
Que poñía?
Dúas falaban da apagada e unha poñía que era obra dos hackers.
Hackers?
Onde están as centrais eléctricas?
Deben estar en Queens. Ou preto do río.
Por que preguntas polas centrais?
Os hackers entran nas centrais. Así causarían o apagado.
Lémbraste do que pasou en Jersey?
Case hai unha catástrofe.
Esa é a túa filla?
Que guapa. Cantos anos ten?
Fixo 13 o mes pasado.
Pero é unha bebé no fondo.
Se che parece ben, gustaríame manter o que pasa entre os adultos.
Gústalles a piscina.
Intentarei que sigan aí ata sabermos máis.
Non quero que se asusten por nada.
Non quero asustalos, pero non estou de acordo.
En que non estás de acordo?
Non creo que non sexa nada.
Ben, e a que te dedicas?
Traballo en publicidade, axudo o cliente. Xestiono as relacións.
Non o imaxinaría.
E o teu marido?
Clay é profesor no City College.
Inglés e comunicación.
Tiña moitas amigas que estudaban comunicación,
pero non sei de que vai.
E ti que fas?
Eu estou intentando aclararme e non precipitarme demasiado.
O último que quero é que me absorba un traballo
do que me arrepinta
e no que estarei atrapada pola presión de seguir adiante
porque xa serei vella para volver empezar.
Bo día. Algunha novidade?
Os móbiles non funcionan.
E a televisión tampouco. E Clay?
Foi comprar un xornal.
Ou buscar alguén con quen falar para ver se saben que pasa.
Moi listo. Eu pensei en ir á casa dos veciños, os Huxley.
- Viven a un par de quilómetros. - Estarán na casa?
Non creo.
Nesta época non hai ninguén,
pero vou ir mirar.
Antes de ir, se cadra queres saber o das noticias.
Noticias?
Esta mañá tiña noticias no móbil.
Dúas falaban da apagada,
pero unha dicía algo de que se cadra foi obra dos hackers.
Que? Ti tamén cres que vai haber unha catástrofe?
- Díxocho Ruth? - Iso e outras cousas horribles, si.
Evidentemente, Ruth é algo paranoica.
Non dicías ti sempre:
"Se non es paranoico agora, logo será tarde."?
Seguro que isto non é nada á fin.
Coma o virus "I Love You".
Hai café?
Perdoa. Que é o virus "I Love You"?
Foi un verme informático que houbo en Internet no 2000.
Recibías un correo cun asunto que poñía "Quérote".
Se premías no arquivo adxunto, enviáballelo a todos os contactos.
Prexudicou empresas e causou danos de miles de millóns.
Resulta que foran dous rapaces nas Filipinas.
Pode ser igual de inofensivo.
Voulle meter présa a Archie.
Preocúpame mamá.
Non terá problemas co voo?
Non.
De feito, seguro que...
o desviaron a algún aeroporto de Ohio.
Estará insultando os de atención ao cliente
ata que a manden á casa.
Lembras cando fomos os tres a Italia?
Lembro, si.
Por que pensas niso?
Non sei en que máis pensar.
OVOS
NON HAI SINAL GPS
OS HUXLEY
INTENTEI CONTACTAR CONTIGO. ESTÁS NO AEROPORTO?
O VOO É O AT200? NON APARECE.
IMOS A LONG ISLAND. CHÁMOTE.
MAYA?
DIME QUE ESTÁS BEN, POR FAVOR.
NON ENTREGADO
A ORQUESTRA FILHARMÓNICA DO BRONX
Quen dixo mamá que eran estes?
Que miras?
SEN SINAL - 1619 MHZ
...infórmannos dos efectos colaterais do ciberataque.
Hai un desastre medioambiental catastrófico no sur,
que afecta a migración dos animais...
Archie, vin algo esta mañá.
Cervos.
Están por todo, parva.
Son coma esquíos ou pombas.
Que máis dá?
Non, foi distinto, coma se...
intentasen dicirnos algo.
A ver que máis hai.
Tan aburrida estás? É porque non podes ver a serie?
Eu vou.
Ola, hai alguén? Son G.H. Entrei só.
NON HAI SINAL GPS
Ola?
Que hai aí?
Vaiamos ver.
Si? Ola, boas.
Non entendo que dis. Non falo a túa lingua.
Este sitio é un puto fastío.
Xa.
Pero se cadra é onde dorme.
Onde se agocha.
Quen?
Quen deixou esa marca.
Non sei onde estou. Intento chegar á vila.
Non, eu tampouco teño rede.
Mira, ten...
Ten unha xanela aquí.
Para poder ver...
O que?
Perdoa.
Eh.
Non é ese o cuarto no que dormes?
Hostia...
Imaxina...
que está todo escuro.
Miña nai!
Tes a luz da lampadiña acesa.
Ai, cona.
Merda!
Podería seguir esa luz ata ti.
Hostia puta.
Non é gracioso, Archie. Doeume.
Has estar ben.
Non hei tal.
Tía, reláxate, ho. Era unha broma.
Esta mañá vin cervos.
Non un cervo, a hostia de cervos. Cen.
Se cadra máis. No xardín da casa.
Foi moi raro, Archie.
Acostuman andar en grandes mandas?
Que hostia sei eu de cervos?
Se che preocupa, pregúntalles a mamá e papá.
Coma se lles importase.
A ninguén lle importa o que digo.
Iso é verdade.
Vaste meter?
Non. Ti?
Que fastío.
Por que? Polo pelo ou...?
Non me fío de que os teus fillos non mexasen na piscina.
Non o farían.
E aínda así non o podemos saber, eh?
FRIENDS T10 E17: O ÚLTIMO
A túa filla ve esa serie?
"Ver" non lle fai xustiza. Máis ben adóraa.
Que?
Eu tamén a vin, eh, non penses,
pero é case nostálxico para unha época que nunca existiu, sabes?
Espero que os rapaces non fosen lonxe.
Archie.
Archie, mira.
Podes mirar?
Que?
Debiamos ir alí.
Non, diso nada. Teño fame. Veña, vamos.
Rose, vamos.
Ben...
Vasnos contar por que estás pingando?
Caín na piscina.
Caíches na... piscina.
Tropecei con algo.
Si, caín na piscina.
E que facías preto da piscina? Non buscabas a Rich?
Podes ir ao meu despacho collerme roupa?
Esta é a única muda que tiña abaixo.
Vino, sabías?
Antes de que todo isto pasase.
Mirei o mercado.
E sabía que ía pasar algo.
A que te refires?
No meu traballo hai que entender os mecanismos que controlan o mundo.
Hai que aprender a ler a curva.
Se levas tanto tempo coma min, pode axudarte a ver o futuro.
Se se mantén firme, augura harmonía.
Se sobe ou baixa, sabes que significa algo.
G.H., por que me contas isto?
Díxoche algo o veciño?
Non, non estaba na casa.
Ten un teléfono satelital, pensei que nos axudaría.
Intentei usalo. Non funcionou, e iso que tiña batería abonda.
Cun teléfono satelital sempre tes sinal
se o ceo está despexado, e estaba.
Só deixaría de funcionar
se os satélites quedasen fóra de servizo.
Os satélites.
Cres que lle pasou algo aos satélites do espazo.
Os satélites están conectados aos ordenadores.
Cres que os hackers ou o que fosen anularon os nosos satélites?
Non cres que te estás deixando levar?
Se cadra non o usaches ben.
Vin un avión caer en picado no mar.
E non era o primeiro.
Xa non creo que sexan uns rapaces en Filipinas.
Que hostia é iso?
Que hostia é?
E os meus fillos?
TERCEIRA PARTE O RUÍDO
Mamá.
E papá?
Volverá axiña.
Por que estás mollado?
Tiña que tapar as orellas antes.
Noto a cabeza rara.
Supoño que é normal. Estaba moi alto.
Era coma se un avión rompese a barreira do son?
Ou o que... Unha explosión sónica. Foi unha explosión sónica?
Os avións non rompen a barreira do son.
O Concorde xa non voa.
Puido ser un avión que non coñecemos.
Archie, vaite cambiar.
Rose, ti tamén deberías.
Boa idea.
Vai á cama de mamá e le o libro que che deu papá.
Imos estar ben, verdade?
Imos.
Como es o da bóla de cristal, que foi iso?
Foi unha bomba? Un mísil?
Puido estoupar unha central eléctrica.
Non sabemos nada certo.
Hai un minuto estabas segurísimo con ese discurso evocador.
Non cambiou nada.
Que non cambiou nada?
Cambiou todo.
E estamos aquí sentados coma non sei que.
Así fan as presas fáciles? Esperan a que lles disparen?
Non cambiou nada do que facermos.
Esperamos que chegue Clay, a ver que descubriu.
Debería ir buscar por el?
Hai que encher as bañeiras.
Hai baterías abondas, Tylenol, comida, un xerador,
unha desas radios de manivela
e unha palla para facer potable auga sucia.
Non faremos nada ata que volva Clay.
E se non volve?
Vale, meu pai ten razón.
Aquí estamos a salvo. A esperar.
E estamos a salvo
sen saber que cona pasa?
Igual foi coma... como era? Ten Mile Island?
Aquí hai centrais eléctricas, non?
- Three Mile Island. - Que tes coas centrais?
Tes razón. Non debemos conxecturar nada.
Non digas iso!
Quero que me digas que hostia estás pensando.
Primeiro a apagada, logo ves os avións estrelarse e...
Que?
É adulta.
Non a podes protexer, nin a min tampouco.
O teléfono satelital que non funciona, logo o ruído, e agora que?
Que vai pasar a continuación?
Díxenche todo o que sei.
Non te creo.
Non te crin desde que entraches por esa porta.
Vaites, por que será que desconfía de ti?
Ruth...
Sempre cres que sabes de que falas, non si?
Díxolle o pote ao caldeiro.
Ruth.
Sabíao.
Onte, no supermercado da vila,
había un tipo no aparcadoiro.
Comprou botellas de auga e latas de conserva.
Sabía que ía pasar isto.
Con barba?
Cun sombreiro de vaqueiro?
É Danny. O contratista do que che falei.
O que traballou na casa.
Eu non lle daría importancia. Vive preparado para o peor.
Esa compra sería a normal dunha fin de semana.
Meu Deus.
Cheguei. Estou ben, ti estás ben? E os rapaces?
- Estamos todos ben. - Vale.
Que pasou? Fuches á vila?
Non fun moi lonxe. E logo escoitei ese ruído.
Como dis? Onde estiveches? Que fixeches? Ía tolear.
Non sei, comecei a conducir
e logo escoitei ese ruído e volvín decontado.
Daquela non viches ninguén que saiba que está a pasar.
Non, non vin ninguén.
Pero vin algo, vin...
Era un dron xigante.
Apareceu voando de nada e deixou miles destes papeis.
Nin idea de que pon.
"Morte aos EUA"?
Que?
"Morte aos EUA."
A ver, o resto non sei que significa,
pero aquí pon "Morte aos EUA".
Lémbrome por un xogo.
Nada disto ten sentido.
Se nos atacasen, por que o ían anunciar así?
Nin está en inglés. Para que os ían soltar?
Creo que se xiro á dereita, vou directo á autoestrada, non?
Co que sabemos, Nova York é o peor sitio para irdes.
Non imos alí, imos xunta da miña irmá, a Jersey.
Para ir a Nova Jersey tedes que pasar por Nova York.
Entón xiro á dereita e busco os sinais da autoestrada.
Si, igual que para vir. Pero escóitame, por favor.
É perigoso para ti e para a túa familia.
Papá.
Déixaos ir.
Agradézoche que te preocupes por nós.
Temos que pensar na nosa familia.
É o mellor para todos.
É o mellor.
Para quen?
Para nós.
Non quero darlle a razón a esa muller, pero tiña razón.
E debiches dicirme que viches.
Xa sei que pensas,
pero seguro que non era o avión de túa nai.
Non era a mesma liña aérea.
Morreu?
Veña, anda. Por que pensas niso?
Xa cho dixen, non era a mesma liña aérea.
Si, pero paréceche que morreu?
Porque a min si.
Se hai tráfico, sequera podemos falar coa xente,
a ver se alguén sabe que pasa.
Non vimos ninguén, é raro.
Habemos ver alguén ao entrar na autoestrada.
Se cadra en Nova Jersey van os móbiles.
En realidade non sabemos que pasa fóra de Long Island.
Poden ter Internet e funcionarlles a rede móbil.
Algún día recordaremos este día e riremos.
Son unhas vacacións no inferno.
Disque co tempo todo é máis divertido.
Creo que non se di así.
Pero sei a que te refires.
Sirenas.
Pensei que durmías.
Non podo.
Por que?
Polas sirenas.
Que é iso?
Queda cos rapaces, vou mirar.
Nenos, quedade quietos, vale?
Ves alguén?
Non hai ninguén.
TESLA SEGURIDADE CONDUCIÓN AUTÓNOMA
Son todos novos.
Que?
Eh, vén alguén.
Eh!
PLENA CAPACIDADE DE CONDUCIÓN AUTÓNOMA
Clay!
- Clay, sube ao coche! - Non falamos con eles?
- Sube ao puto coche! - Vale.
Que fas? Non os paramos? Se cadra saben algo.
Non hai ninguén no coche!
Mamá? Mamá, acelera. Dálle!
CURTA PARTE A INUNDACIÓN
E se imos a un refuxio?
O exército non ten un refuxio ou unha base por aquí?
Non teñen que ter sempre refuxios para...
emerxencias así?
Non sei onde están.
E aínda que soubese, os coches eran dun concesionario.
Se pasou iso en todos, vai haber atascos nas estradas.
Quedamos aquí ata saber máis.
Canto hai que saber?
Estamos en zona de guerra.
A xente que coñecemos estará morta.
Ruth.
Temos...
Necesitamos un plan.
Non podemos quedar sentados. Hai que facer algo.
Ten razón, Amanda. É moi perigoso.
Esta noite quedamos aquí e se cadra pola mañá...
- Se cadra que? - Non sei.
Faltábame moi pouco.
Que fas?
Encher a bañeira.
É o que mandan facer para...
Xa sabes, ter auga.
Vapeas?
Pois non.
A ver, é... marihuana?
Sei que agora teñen diferentes sabores de froitas ou...
É marihuana.
Fodiches con algunha estudante?
Incrible que me preguntes iso.
A ver, iso é o que cres? Parezo ese tipo de home?
Pareces un home ao que as cousas lle resultan sinxelas.
Sobre todo as mulleres.
Supoño que iso é un cumprimento.
Sempre me considerei un home sofisticado.
Alguén que vía o mundo polo que era.
Pero nunca antes vira algo así.
Agora pregúntome se o que pensaba de min mesmo era mentira.
Non sexas tan duro.
Se indagas a fondo, é todo unha mentira.
O teu traballo, por exemplo.
Números imaxinarios
que moven cartos imaxinarios que levan a un éxito imaxinario.
Persoalmente, creo que o meu negocio é moito menos complicado.
Basicamente, o meu traballo é, e sempre foi, tratar coa xente.
- Daquela dásme moita mágoa. - E por que?
Porque a xente é horrible.
Hostia, mira como te tratei eu.
E agora gozamos dunha copa xuntos.
Por certo, síntoo.
Polo que dixen, fixen, pensei, tanto ten.
Equivoqueime, síntoo.
Algúns dos meus clientes máis listos perderon moitos cartos
porque basearon as súas escollas en crenzas preconcibidas, non na verdade.
Ver a diferenza é do máis difícil para as persoas.
Que non o vexan e ti si ten que ser exasperante.
Depende da persoa.
Ás veces é unha satisfacción ver como o mercado os castiga.
Os que dan medo son os que non aprenden.
Mesmo cando perden moitos moitos cartos.
Nada asusta máis que quen non quere aprender,
aínda á custa deles.
É unha ignorancia que nunca entenderei.
Que silencio máis ruidoso.
É do primeiro que notei cando empezamos a vivir aquí.
Custábame durmir.
Non coma en Nova York, onde oes todo.
Sirenas, tráfico, xente.
Estráñoo.
As sirenas ou a xente?
Empézasme a caer ben,
e para ser eu é un comentario audaz porque...
non lembro a última vez que me caeu ben alguén.
Teño que dicir que me pareciches moi puntillosa,
pero cáesme ben.
Por que viñestes aquí?
E non me digas que foi polo xeonllo.
Non era mentira. Opereime do xeonllo.
Escordeino xogando ao béisbol na YMCA.
Pero non viñeches por iso.
A razón pola que vin está relacionada con algo que me pasou hai uns anos.
Un cliente invitounos a min e á miña muller a un evento privado.
O meu cliente...
Ben,
non vou dicir como se chama porque o recoñecerías ao momento.
- É famoso? - Non, nada diso.
Pero no mundo dos negocios é un peixe gordo.
Ocúpase, sobre todo, de contratos de defensa.
Falo de cartos confidenciais e secretos do Pentágono.
A persoa máis influínte que coñezo.
Vale, pois estamos nunha velada na súa casa.
Faise tarde e a miña muller quere marchar,
pero el mais eu pasámolo ben e non quere que a noite acabe.
Logo de fulminarme coa mirada,
a miña muller colle un taxi e eu marcho máis tarde.
Seguro que lle sentou moi ben.
Tomamos un par de copas máis, xa iamos borrachos, e de súpeto
el xa non se mantiña en pé e eu estaba cambaleando.
Non sei de que me fala, señor.
Daquela lévame ao seu despacho.
Fumamos uns cigarros
e estabamos alucinando e ríndonos de case todo.
Empeza a dicirme o ben que lle caio
e que lle gustaría invitarme a unha viaxe que vai facer.
Que viaxe? A onde vai?
Iso foi xusto o que preguntei eu.
Entón...
mírame,
moi serio.
E dime:
"Xa sabes,
a reunión anual
coa camarilla malvada que goberna o mundo."
É un tipo que sempre fai bromas dese tipo.
Se che dixese o seu nome, entenderíalo.
Terei que tomarche a palabra.
E se me desculpas, vou encher a copa de viño.
Onte, antes do concerto da orquestra,
o meu amigo chámame.
Sen cita previa, non como de costume.
Chámame de súpeto
e quere que lle transfira cartos.
E falamos de moitos cartos, ata para el.
Antes de colgar, pregúntolle se quere tomar algo.
Dime que vai marchar un tempo.
E dígolle de broma:
"Ai, si? Vas esta fin de semana coa camarilla malvada?
Non era só no solsticio de inverno?"
Pero el non ri.
E sempre ri, ata cos chistes malos.
Só dixo:
"Cóidate."
Coma se sentise pena por min.
E non puiden sacalo da cabeza.
Estás dicindo que...?
Pensas que o teu amigo está detrás do que está pasando?
Non, para nada.
Unha conspiración de xente misteriosa que controla o mundo
é unha explicación moi vaga.
Sobre todo cando a verdade dá medo.
Cal é a verdade?
Non hai ninguén ao mando.
Ninguén manexa os fíos.
Hai xente coma o meu amigo
que deben ter o acceso axeitado á información correcta.
Pero cando pasan cousas así no mundo,
o que poden esperar as persoas máis poderosas
é un aviso.
Perdoa, esta...
Esta historia é un fastío.
Cambiei de idea, xa non me caes ben.
Veña.
Vamos.
A onde?
Vouche caer ben de novo.
Véxote, Rose.
Que queres?
Nunca vou saber como acaban Ross e Rachel, non?
Segues con esa leria?
A quen lle importa?
A min, obviamente.
Por que che importa tanto esa serie?
Faime feliz.
Necesítoo agora mesmo, ti non?
Se queda esperanza neste mundo de merda,
sequera saber como acaban eles.
Impórtanme.
Non deberían.
Só cho digo.
E seguro que tes razón, tal como vai isto,
non vas volver ver a serie.
Eu de ti buscaba outra cousa da que preocuparme.
Que raro, non se oen cantariñas.
Hoxe perdinme.
Esta mañá, cando saín.
Como que te perdiches?
Pensei que sabía a onde ía,
pero ningunha das estradas tiña sinalización.
Así que conducín.
E seguín conducindo.
E logo dei volta e estaba totalmente perdido,
e non teño nin idea de como souben volver.
Pero vin alguén.
Unha muller.
Na estrada.
Fíxome acenos e...
falaba español.
Estaba alí.
Eu estaba na estrada, no medio de nada.
E...
deixeina alí.
Necesitaba axuda.
E deixeina alí.
Hai algo máis que non nos contaras?
Xa que te abres, digo.
Non vos dixemos que vimos encallar un petroleiro.
Xusto na praia.
Un petroleiro?
Si, é un barco moi grande.
E vermello tamén. A ver, non creo que todos sexan vermellos,
pero este era vermello, e encallou xusto na praia.
Por que non o dixestes?
Creo que naquel momento tiñamos medo.
Do que puidese significar.
E que podía significar?
Se nos atacaban,
e sei que soa estraño, pero o petróleo é unha substancia
que quererías ter en abundancia para defenderte.
Non podo crer que falemos disto.
De verdade, creo que estaremos ben.
No fondo creo que si, en serio.
Aínda que sexa unha invasión.
Unha invasión?
Ou unha ocupación.
Mira, tío, sei que tes boas intencións,
pero as palabras que usas asústanme de carallo.
Que foi iso?
Son... flamengos.
Son flamengos?
Son flamengos.
Por que?
Vaia. É unha colección impresionante.
Gústache o jazz?
Queres escoitar jazz?
Claro, por que non?
Porque pensei que nos iamos divertir un pouco.
Quero algo que se poida bailar.
Podes bailar jazz.
De feito, cando comprei o primeiro...
Por favor, outra historia non.
Déixanme moi afectada. Espera, que son estes discos?
Pasa diso, son da miña filla.
Tivo unha época de disc-jóckey na universidade.
Unha dama pode bailar perfectamente con isto.
Veña, ho. Non te trouxen aquí para poñeres iso.
Querías caerme ben de novo.
Así podes.
Estamos borrachos.
Estamos.
Estamos casados. Estou casada. Ti tes muller.
Teño, si.
Quéroa moito.
Estráñoa...
Estráñoa moito.
Verala de novo.
Non.
Non, creo que non.
E Ruth.
E se lle pasa algo? Non podería vivir con ese peso.
Non lle vai pasar nada a Ruth. Prométocho.
Estamos xuntos en isto ata volver á normalidade.
Amanda, hai que ver as cousas como son.
Non hai volta á normalidade.
Non digas iso. Hai que...
Está ben?
Ten algo de febre, pero hase poñer ben.
Que fas esperta?
Non paro de pensar nun capítulo de The West Wing.
Alguén lle di ao presidente...
Viches The West Wing?
Só cando sae Aaron Sorkin.
Ben, era a historia dun home que vivía preto do río.
Escoita na radio que o río vai anegar a vila
e que deben marchar todos.
Pero o home non vai a ningures porque reza todos os días.
Sabe que Deus o quere e que o salvará.
Pero chega a inundación,
e un tipo nun bote a remos ve o home
e dille: "Eh, ven, podo salvarte."
Pero dille que el non vai a ningures.
Logo pasa voando un helicóptero, e o piloto baixa a escaleira,
pero o home dille que non vai a ningures.
Logo, o home afoga na riada.
Sube ao ceo e está moi enfadado con Deus,
e dille: "Recei todos os días. Pensei que me querías.
Por que non me salvaches?"
E Deus dille:
"Envieiche un informe de radio,
un bote a remos e un helicóptero.
Que máis queres?"
A que vén isto, Rose?
Estou cansa de esperar.
Papá?
Dormes comigo na cama?
Segura?
Non é grande, non me importa durmir no chan.
É bo para as costas.
Teño medo.
Estamos os dous sós, non?
A que te refires?
O que digo é que,
se as cousas van mal, fíaste desta xente que está na nosa casa?
A muller é moi nerviosa,
o rapaz sacoume fotos na piscina,
a rapaza mira o bosque coma Donnie Darko
e seguro que o marido quere foderme.
Como o sabes?
Non vai facer nada, non é así.
Pero se quere? Carallo se non!
O caso é que non me fío deles.
Non vou deixar que che pase nada, se é o que me pides.
Quero que lembres que, se o mundo se vai derrubar,
non podes confiar na xente tan rápido.
Sobre todo na xente branca.
Mamá estaría de acordo niso.
Enténdoo.
Entendes?
Porque é a segunda noite que durmimos no soto da nosa casa.
Por que os deixaches volver á casa?
Era o correcto.
E xusto iso é o que vai acabar por fodernos.
Bebe.
Onde vai Rosie?
Non sei. Espertou antes ca nós.
Vou botar unha ollada. Levanta.
Como estás, amor?
Veña.
Sei que tes sono,
pero teño que tomarche a temperatura.
Onte tiñas moita febre.
Agora xa non tes.
Ben.
Dóeche a gorxa?
- Non. - Mellor.
Que é iso? É sangue?
Que...?
Pero que...?
Que hostia fas?
Que carallo? Son os teus dentes?
Archie.
Para de facer iso. Clay.
Os meus dentes.
Clay!
Que me pasa?
Clay!
Vai todo ben?
- A Archie pásalle algo. - Pero que carallo?
O que dixen eu.
Notaba os dentes raros,
toqueinos e caeron.
Onte tiña febre, pero xa non sei.
Vale, moi ben. Estás ben.
Non me sinto ben.
QUINTA PARTE A ÚLTIMA
Que tal?
Á parte de que che caian os dentes.
Que pregunta é esa? Está enfermo.
Non estou enfermo, mamá. Só me caeron os dentes.
Será do bicho que me picou.
Que bicho?
Onte no bosque picoume un bicho.
Debe ser iso.
Sería unha carracha, enfermidade de Lyme. Vin síntomas máis raros.
Máis que estes?
Hai que ir por urxencias, ao hospital.
Non podemos. A única saída é a autoestrada.
E se hai atascos, ninguén poderá axudarnos.
Hai que facer algo. Archie necesita un médico.
Non podo crer que isto estea pasando.
Iremos á casa do meu contratista, non está lonxe.
Non o viches collendo provisións?
Danny está preparado para todo.
Terá algo que nos valla.
Antibióticos, medicinas.
Saberá que facer.
Escoita,
prométoche que conseguirei axuda para o teu fillo.
E Rose?
Non a atopei.
Que significa iso?
Mirei en toda a casa, non está.
Non está no xardín.
Miro abaixo, estará explorando a casa.
Ou xogando fóra, vou mirar.
Xa mirei, pero mirade vós.
Onde está? Ten que estar en algures.
Non está! Xa che dixen que mirei en todos os sitios e non está.
- Estará no garaxe. - Xa mirei no garaxe.
E onde cona non miraches, Clay?
Abaixo non está.
É de tolos, onde está?
Fóra non,
pero se cadra colleu unha bici do garaxe.
Colleu unha bici. Onde vai?
Sabes onde pode estar a túa irmá?
Non sei. Onte estabamos ao lado do alpendre, así que...
Que alpendre?
O... alpendre.
Viu cervos e quixo buscalos. Se cadra está alí, non sei.
Aló vou.
Archie, estás ben?
Estás...?
Necesita axuda.
Vale, vamos.
Vou convosco.
Non, non é seguro.
Queda con Amanda. Atopade a Rose.
Non. Que? Non me podes deixar soa.
Estarás ben.
Papá, xa o falamos. Non me podes deixar soa.
Está enfermo, non ves?
Papá, non vas volver.
Non ves que está a pasar algo? Está pasando agora mesmo.
O que sexa pásalle a Archie e a todos nós.
Non podes marchar, o mundo pode acabar.
Por iso quero que quedes.
Colle o móbil.
Veña, cólleo.
Cronometra unha hora.
Volverei.
Non vai funcionar.
Non vai saír ben.
Vai tal, non queda outra.
Virei buscarte antes de que acabe o tempo.
Unha hora. É o tempo que tes, prometíchelo.
Rose? Rose!
Rosie! Rose!
Isto é un pesadelo.
É un puto pesadelo.
Onde irá Rose? Por que ía marchar?
Dixo que estaba cansa de esperar. A que?
E se imos á casa e esperamos que volva meu pai?
E logo que?
Atopará el a Rose?
Non sei, pero axudaranos.
Quero saber que hostia está pasando.
Cal é o puto plan.
Quero saber que imos atopar a miña filla e que imos subir no puto coche
e ir a un hospital, que un médico me diga
que o meu fillo está ben, que todo vai saír ben
e que poidamos volver á nosa casa.
E se non se pode?
Quero saír de aquí dunha puta vez, lonxe de vós e do que sexa que pase.
Pásanos a todos.
Xa sei que nos pasa a todos!
Deixa de berrar!
Non che importa.
Non che importo.
E seguramente miña nai estea no fondo do mar.
Non teño ninguén máis na miña vida.
Eles son todo o que teño. Enténdelo?
E necesito a miña nai máis ca nunca.
E seguramente non a volva ver.
Impórtasme.
Non sei que debo facer ao respecto, pero impórtasme.
Por que es así?
Que ganas con estar anoxada todo o tempo?
Todos os días, todo o día, o meu traballo
é entender ben a xente para poderlles mentir
e venderlles cousas que en realidade non queren.
E cando analizas xente así,
cando ves como se tratan entre si, pois...
Non es parva.
Ves que fan, e fano sen sequera pensalo.
Merda, e fíxencho a ti e ao teu pai e nin sei por que.
Amolamos os demais.
Todo o tempo, sen darnos conta.
Amolamos todos os putos seres e cremos que non pasará nada
porque usamos pallas de papel e comemos polos de curral.
E o peor é, creo eu, que no fondo sabemos que non enganamos a ninguén.
Sabemos que vivimos unha mentira.
Un engano de masas en consenso
para axudarnos a seguir ignorando a maldade que temos.
Non estou de acordo coa maioría de cousas que fas e dis, pero...
Esta é a parte do diagrama de Venn onde solapamos.
Estou de acordo co que dixeches.
Con todo, por moi mala que sexa a sente...
iso non cambia que somos o único que temos.
Non quero ser así.
Odio ser así de mala.
E sei que digo que odio a xente, pero...
Faría o que fose por recuperala.
Eh, papá.
Taylor estará ben?
Quen?
Archie, queda aquí.
Vamos.
George.
Danny, perdoa por virte molestar así á casa.
Ides ter que saír do soportal
e achegarvos ao coche.
Que?
Saíde do soportal e ide cara ao coche.
Que necesitas?
Viñemos ver como estás.
Ver se estabas e se estás ben.
Se sabes algo do que está pasando.
Si, son Clay.
A miña familia alugou a casa de G.H., de George.
Somos de Nova York.
Unha sorte para a túa familia.
Imaxina que desastre ten que ser aquilo.
Se son sincero, sorpréndeme que saísedes da casa.
Viñemos porque o meu fillo necesita axuda.
Está a vomitar...
Quedou sen dentes. Caéronlle, sen explicación.
Ah, así que os dentes.
Seguro que ten que ver co ruído.
Sabes algo do ruído?
É bastante parecido ao que pasou en Cuba non hai moito.
Chámanlle armas de microondas, producen radiación
que se emite a través do son.
Houbo xente que tamén quedou sen dentes.
Á parte diso, o que sei certo
é que non hai moita información, así que...
será unha guerra.
A ver, o comezo dunha.
Disque se falaba.
Sería diso do que falaban.
Como que se falaba?
Non hai que ler só a primeira páxina do xornal.
Os rusos retiraron os seus axentes de Washington.
Décheste de conta?
Avecíñase algo. O que exactamente, non o sei.
Se cadra non sabemos máis,
se cadra hai que esperar e poñerse a salvo.
Rezar, o que mellor vos vaia.
Danny.
Díxocho Clay, o seu fillo está mal.
Imos necesitar máis que oracións.
E como estás preparado para todo,
se cadra tiñas medicinas que lle axuden.
O que teño non é cousa túa.
Danny.
Veña, son eu, coñecémonos.
Somos amigos.
Iso foi hai moito tempo, George. Non pensas con claridade.
Danny, que dis?
Que non vas axudar o seu fillo?
Nada ten sentido.
Cando o mundo non ten sentido, podo facer o lóxico,
protexerme a min mesmo.
O que ti fagas é cousa túa.
Pensei que facía o correcto ao traelo aquí.
Se tes medicinas que o axuden...
Podemos pagarche.
Que tal mil dólares?
O efectivo non ten valor se o goberno se derruba.
A rede está caída. As tarxetas non van funcionar.
Non hai Venmo nin Apple Pay.
O efectivo será o único que valla para algo.
O meu fillo está moi enfermo, necesita axuda. Ten 16 anos.
Aquí nada.
Rosie.
Estás nunha posición difícil.
Enténdoo.
Eu faría o que fose pola miña familia.
E iso fago.
Pecho as portas, espero, miro
e saco as armas.
Á parte diso, non teño respostas.
Ruth, as rodas da bici...
Agora vou volver á miña casa.
Voume despedir e deséxovos boa sorte.
Se volvedes saír, podedes vir,
pero non vos ofrezo máis que unha conversa.
Podes probar cos veciños, os Thorne.
Renovaron o soto
ás caladas hai un tempo, sen permisos.
Un colega traballou alí, nin me ensinou os planos.
Pero, se son sincero,
é un búnker que faría un rico para a fin do mundo.
Veña, Danny, non nos podes botar así.
É que non caes na conta do que está a pasar, George?
Botáronnos a todos.
Con todo respecto.
Gustaríame que saísedes da miña propiedade.
Xa.
Non marchamos ata que nos deas o que necesitamos.
Que hostia está pasando?
Prometinlle á nai que lle axudaría.
Se non baixas a arma, axudaraslle
a morrer antes.
G.H., baixa a pistola. Chegaremos ao hospital doutro xeito.
Non hai outro xeito! E non vai disparar.
Parece que si.
É un farol.
Farol de carallo.
Esperade!
- Sae do medio! - Papá!
Intento razoar con el!
Isto só remata
se volvedes ao coche e marchades.
A onde marchamos? As estradas están bloqueadas.
Estamos no medio de nada. Non hai ninguén.
Non teño nin idea de que debo facer.
Non podo facer case nada sen o móbil nin o GPS.
Non sirvo para nada.
Pero o meu fillo está enfermo.
E a milla filla está desaparecida.
E non sei que facer.
Pero ti es un home moi preparado.
Son, carallo.
Por iso viñemos aquí,
es o único que o pode axudar.
- Non é problema meu. - Tes razón, non o é.
Pero é o que dixeches.
Que farías se fose a túa familia? Iso fago.
É o único que podo facer.
Suplícocho.
Por favor,
por favor, axuda o meu fillo.
Supoño que era de esperar un sistema de troco á antiga.
É efectivo, non é un sistema de troco.
Teño máis información.
E de balde, se queredes.
Son os coreanos os responsables.
Coreanos?
Por que o dis?
Facédeme caso, son os coreanos. Ou os chineses, unha de dúas.
Ensínallo.
Onte ía conducindo,
e un dron xigante soltou estes papeis por todo.
Significa: "Morte aos EUA." Pensamos que poden ser os iranianos.
Lembro escoitar na radio falar das súas capacidades cibernéticas.
Por que ris?
Antes de quedarmos sen móbiles,
un amigo meu en San Diego díxome que pasara algo semellante,
uns drons soltaron folletos, pero estaban en coreano.
Ou mandarín. Non sabía ben cal.
Pero tendo en conta que estivo catro veces en Iraq,
sabería ben se fosen coma estes.
Fixemos moitos inimigos en todo o mundo.
Se cadra algúns uniron forzas.
Onte vin flamengos na piscina.
Os animais intentan avisarnos.
Saben algo.
Saben algo que nós non.
Coma cando os cans saben que hai tormentas.
Hai máis marcas das rodas.
Deberiamos volver á casa, meu pai xa estará alí.
Se cadra pode axudarnos.
Non penso marchar sen Rosie.
Esa casa. Seguro que foi alí.
Vale, a ver se atoparon a Rose.
G.H.? Que pasa?
Antes de marchar,
necesito saber que es honesto comigo.
Non importa o alcance disto, necesito saber que somos un,
porque se isto pasa en todo o mundo,
hai que ir ao búnker do que nos falou Danny.
De que falas?
Sabes algo.
Sospeitaba algo, pero quería máis información.
Todo apuntaba ao mesmo, pero...
non quería asustar a ninguén.
Chamaríasme tolo, é unha tolería.
Tería máis sentido se nos fosen invadir,
pero isto...
Non pensei que puidese pasar.
Eramos máis listos.
Pasar o que?
Un cliente meu traballa en defensa,
pasei moito tempo analizando o custo e beneficio das campañas militares.
Había un programa en especial que asustou o meu cliente.
Unha manobra de tres fases que derrubaría o goberno dun país desde dentro.
A primeira fase é o illamento.
Inhabilitar a comunicación e o transporte.
Que os obxectivos estean xordos, perplexos e paralizados,
preparándoos para a segunda fase:
o caos sincronizado.
Aterralos con ataques encubertos e desinformación,
exceder as súas capacidades de defensa
deixando o armamento vulnerable a extremistas e ao propio exército.
Sen un inimigo ou razón clara, a xente comezaría a atacarse entre si.
Se logran iso, a terceira fase chegará soa.
Cal é a terceira fase?
Golpe de Estado.
Guerra civil.
Colapso.
Este programa era o xeito máis rendible
de desestabilizar un país.
Porque se o país era disfuncional abondo,
basicamente faría todo o traballo.
Quen comezou isto quere que o acabemos.
OS THORNE
Rose!
ALERTA DE EMERXENCIA
A CASA BRANCA E AS CIDADES PRINCIPAIS SOFREN ATAQUES
DAS FORZAS ARMADAS INIMIGAS.
NIVEIS ELEVADOS DE RADIACIÓN
PRETO DOS NÚCLEOS DE POBOACIÓN.
BUSCADE REFUXIO INMEDIATO.
BENVIDA!
LENDO
CAPÍTULOS
O ÚLTIMO
REPRODUCIR
EN RECORDO DE PATRICK SHELBY E ROCKY BABCOCK
Subtítulos: María Suárez Seijas